Milli Takım’ın geniş coğrafyası ve derin tarihi

Üç maçta yaklaşık 400 dakika oynayıp sadece 9 dakikalık bir galibiyet serisiyle yarı finaldeyiz.
Bir gürültüdür gidiyor.
Kimisi “pes etmeyenlerin zaferi” diyor. Ama neden pes etmediğimizi anlatamıyor...
Kimisi “ne denirse densin, ballıyız” diyor. Ama bu kadar “bal”ın da tesadüfi olamayacağı noktasını sorgulamaya yanaşmıyor...
Kimisi işi derininden tutmak için değil, sırf kendi tahminleri boşa çıktığı için zevzekliğe vuran bir üslupla “okunmuş çocuklar” diye tarif ediyor bizimkileri...
İşi Fatih Terim’in karakter analizine ve “hangimiz Terim’den daha çok nefret ediyoruz” yarışmasına döken medyacılar var.
Olup bitenleri oturup uslu uslu, pür futbol mantığıyla anlatmaya çalışanlara gelince, Milli Takım değil ama onlar çoktan pes etti! “Futbol bu! Futbolu bunun için seviyoruz” deyip geçiyorlar.
Doğrusu ben de en azından şu an için bu “sakat top”lara girmeyi hiç düşünmüyorum.
Bugün başka bir şey anlatmak istiyorum.
Milli Takımımız’ın sadece ve basitçe futbol oynamadığını, aslında bambaşka bir “kavga” verdiğini anlatmak...
İşin ilginç yanı, bu gerçeği futbolcularımız biliyor, daha doğrusu bunu hissederek oynuyorlar da futbol yorumcularımızın bu taraklarda hiç bezi olmadığı için onlar “anlayamıyor!”
Anlamak için Hamburg’tan Gazze’ye; Üsküp’ten Tebriz’e çok geniş bir coğrafya’da dolaşmak gerek!

***

Geçen akşam 22. Dönem Sakarya Milletvekili, Sınır Tanımayan Hekimler örgütü üyesi Dr. Süleyman Gündüz’le karşılaştım.
Sohbet ederken gözleri yaşardı ve sonra açıkladı: “Çek Cumhuriyeti maçı sırasında Gazze’deydim, orada seyrettim.”
Bir süredir yedeklerini de askere çağıran İsrail ordusu Gazze’yi kuşatma altında tutuyor. On binlerce Filistinli mülteci çok zor koşullar altında; yiyecek, içecek, elektrik, su ve ilaç sıkıntısı yaşıyor.
Bizim maç başlarken bütün Gazze sokaklarını gezmiş Dr. Gündüz.
Herkesin evlerine çekildiğini, bizim maç için ekran başında toplandıklarını görmüş. Kazanmamız için bir ağızdan dualar ediliyormuş; heyecan inanılmaz yüksekmiş.
İki gol yiyip mağlup duruma düştüğümüzde Arap spiker şiirsel bir dille “tarih boyunca bu aslanların ne mağlubiyetleri aşıp başları dimdik çıktıklarını gördük, bu çocuklar döndürecek maçı” diyormuş. Ardından da ekran başındakileri tek yürek olmaya çağırmış: “haydi, Allah Türklerin ayağına kuvvet versin diye dua edelim!”
“Nihat’ın galibiyet golünden sonra bütün Gazze’nin nasıl sevinç seline dönüştüğünü görseydiniz, Türkiye’nin maçlarının oralarda sadece futbol olarak algılanmadığını hemen anlardınız” diye anlattı Dr. Gündüz.
Daha ilginci de şu...
Dr. Gündüz ve arkadaşları İsrail tarafına geçerken sınır kapısındaki İsrailli komutan da tezahürat yapmış: “Bravo Türklere, biz bu turnuvada milli takımınızı destekliyoruz”

***

Hırvatistan maçı sırasında Ülke TV’de Meksika Sınırı programı vardı.
Böyle bir maç oynanırken akıllı, uslu bir kültürel-düşünsel sohbet programını sürdürmek ne zordur, yaşayan bilir.
Sevgili İsmail, Selahattin ve Tarık da çok zorlanıyordu; hep “ah şu canlı yayın olmasaydı da, maça baksaydık” havasındaydılar.
Nihayet maç bitince Saraybosna ve Üsküp’deki arkadaşlarına bağlandılar.
Ama konuşmak ne mümkün!
Hem Saraybosna’da hem de Üsküp’de yer yerinden oynuyordu, telefondaki konuşmaları anlamak imkânsızdı. Galibiyetimizin sevinciyle Bosna ve Makedonya sokaklarına dökülen coşkulu kalabalıkların gürültüsü her şeyin önüne geçmişti.

***

Milli Takım kazandığında tarihsel-kültürel izlerimizin varlığını sürdürdüğü bütün coğrafyalarda bir başka rüzgâr esmeye başlıyor!
Bu galibiyetlerin futbol dışında bir “ruh”u var.
Bunu da bilelim artık.
Bu galibiyetler “çevre”ye itilip horlananların kibirli “merkez”e vurduğu darbeler olarak algılanıyor o coğrafyalarda.
Avrupa Şampiyonası’nda pes etmeyen Türk Millli Takımı, dünya coğrafyasında pes etmeye zorlanan ama direnen Müslümanların sesi artık...
Bundan hakikatten hoşlanmayanlar olabilir.
Bunun lafının edilmesini spor kültürüne ve siyasi kabullerine ters bulanlar olabilir.
Ama hakikat, hakikattir.

Haşmet Baboğlu-Vatan Gazetesi


Futbol-Dua-Ümmet Bilinci:

...

Nitekim Milli Takımlar Teknik Direktörü Terim'in, çekleri yendikten sonra yaptığı basın açıklamasında, oyuncularını soyunma odasından "Allah sizi utandırmasın" diyerek yolcu ettiğini söylemesi oldukça anlamlıdır. Meselenin tesadüf’le izahına en ilginç cevabı ise bir Yunan gazetesi (Sport Day) verdi: “Terim'in takımı akla hayale gelmezi başardı... Allah onların yanında. Tekrarlanan tesadüf, tesadüf olmaktan çıkar. 9 gün içinde Türkiye 3. kez kaybedilen bir maçı almayı başardı.” Kaldı ki biz, “tesadüf”e değil, “tevafuk”a inanırız; yani insanlar kendi irade ve çabalarını ortaya koyarlar; Mutlak İrade de muvafık buyurduğunu hasıl eder. Milli Takım’ın iyi kurgulanmadığı, iyi hazırlanmadığı, iyi yönetilmediği vs. iddia edilebilir, ediliyor da. Lakin, özellikle son dakikalarda takımı ateşleyen unsuru kimse görmezden gelemez. Hele yukarılara yukarılara kalkan elleri, kıpırdayıp duran dudakları görmemek için, kalp gözlerinin perdeli olması gerekir. Tabi ki, batmak üzere olan gemide yapılan ihlaslı duaların kıyıya ulaşınca unutulduğu bir gerçek; ama bu çocukların namaz-niyaz bilinçlerini ve duânın gücüne inançlarını da biliyoruz.

"Türklerin oyuncularını anlamıyorum. Ama onların kazanmalarında anlamadığım başka bir olay daha var." diyen Hırvat Milli Takımı Teknik Direktörü Biliç ise duânın gücünden habersiz. Ama, "Bunu başarmak için çok çalıştık; ancak bize dualarıyla destek olan 70 milyon insanımızı unutamayız. Onların da duaları sayesinde yarı finale yükseldik." diyen Volkan Demirel; "70 milyon insanı bırakın, bütün dünyadaki Müslümanlar bizim için dua ediyor. Onların dualarıyla önce gruptan çıktık, şimdi de yarı finale yükseldik. İnşallah bu dualarla finale kadar gideceğiz." diyen Emre Aşık, “bu gece şükür gecesi” diyen Arda vd... bu gücün farkındalar. Hele Hırvatistan maçında son saniye golünü atan Semih Şentürk’ün, "Top önüme geldi, Allah'ın verdiği güçle vurdum ve topu ağlara gönderdim." diye konuşması Mutlak İrade’ye teslimiyeti yansıtıyor.
Futbolun toplumların şuuraltlarındaki ortak duyguları harekete geçirmesine gelince: Türkiye’nin Hırvatistan’ı yenmesi; Boşnaklar başta olmak üzere Arnavutluk, Makedonya(üsküp, Gostivar, Ohri...), Kosova Müslümanlarını, Azerbaycan Türklerini, Mısır, Libya vb. bir çok Arap ülkesini, Malezya ve Endonezya Müslümanlarını, hatta Afrika ve diğer yerlerde yüzyıllardır Batılılarca ezilen ülke halklarını sokağa döküyorsa; bu öncelikle şuuraltlarındaki “ümmet bilinci”nin, ikinci planda da sömürgecilerden öç alma arzusunun dışa yansımasıdır. Spor yazarı Uğur Meleke'nin tribünde yaşadığı ilginç olayla bitirelim:
“Golü attığımız anda anında yanımdaki arkadaşa dönerek sarılmışım. Büyük bir sevinç içerisindeydim. Kendime geldiğimde bir de baktım ki sarıldığım kişi bir Tunuslu. Hayatımda ilk kez gördüğüm Tunuslu ile sarmaş dolaş olmuşuz, farkında bile değildim. Türkiye gerek 2002'de gerekse burada öteki dünyanın temsilcisi ve sesi oldu biraz da... Türkiye yalnızca Türkiye değil burada... Asla yalnızca Türkiye değil...”
Bir “oyun”, derûnumuzda saklı ümmet bilincini açığa çıkardı; bu bilinci fiiliyata geçirmek ise bize düşüyor

Abdullah Yıldız-Vakit

ümmet bilinci

Allah emeğini bereketlendirsin nasreddinhoca kardeşim...

Allah tüm ümmete, Büyüklüğünü sözlerin ifade edemeyeceği, ancak acz içinde sevgi gözyaşları ile secdenin ferahlatacağı sevinçler nasip etsin...

ne kaar güzel şeyler bunlar. tüm dünya müslümanlarının milli takımımızla gurur duyması, onları desteklemesi İslam kardeşliğinin bir göstergesidir.

ah keşke bu ümmet bilinci diğer önemli konularda da kendini gösterse!!

kim durur ozaman ümmetin önünde.

aminn aminn aminn

Ne güzel yazmış Abdullah Yıldız abimiz, paylaşım için sağol nasreddinhoca arkadaşım

ALINTI:ille de cihad
ah keşke bu ümmet bilinci diğer önemli konularda da kendini gösterse!!

kim durur ozaman ümmetin önünde.


AMİN AMİN


hoca nasreddin çok saol güzel bir paylaşım olmuş

Ya Rabbi bizlere diğer meselelerde de böyle birlik ve beraberlik nasip et!
Gazzeli kardeşlerimize yardım et!

Selametle...

bu halk zannediyor ki; türk ölmez, türk yenilmez, türk esir düşmez…
bu marjinal millilik nasıl kırılır?
şunu diyerek yetineyim;
türkiye ılımlı ılımlı muhafazakarlaşıyor.

çok güzel,
inanıyorum ki her ne kadar layık olunmasada kendi ellerimizle yaptıklarımızdan asla değil ama
rabbim kendi lutfundan bizleri kazançlı çıkarmaya devam edecektir.
ne büyük hikmet sahibidir O.

'Her golümüz filistinli yusufun golü'

Öyle ya da böyle attığımız her gol kendisini hiçe sayan Batı'ya karşı bir zafer çığlına muhtaç Müslüman halkların sevinç çığlığına dönüştü. Bir daha sevinmek istiyorlar...


Cahit Koytak'ın şu şiiri, hayatımızı estetize etmiyor mu sizce de?
FİLİSTİNLİ YUSUF UEFA MAÇLARINI İZLİYOR

bir kafa vuruşu nihat'tan
top kaderin elinden
sahra dikeni tohumu gibi
salına salına
semih'in önüne iniyor
semih sağ ayağıyla topa basarken
rüyalardaki ağır çekimde
dönüp yusuf'a bakıyor

kampın öteki ucundan
kasidelerdeki
o hafif rüzgâr
ümmü gülsüm'le esip geçiyor

dolunayın ışıltısı mı
senin yüzünü hatırlattı bana
yoksa senin yüzünün hatırası mı
her zamankinden daha
ışıltılı gösterdi
dolunayı da
dolunayın altındaki
dünyayı da bana

yüreğimiz ağzımızda
yüreğimiz top gibi uzağımızda
yüreğimiz viyanaların orda
bilmem hangi statta
ve yüreğimizle yanak yanağa
dolunay parlaklığında
semih'in yüzü

semih topu sürüyor
topu sürüyor
topu sürüyor
kaleye kırk adım kala
bir aslanınki gibi
alev alıyor adaleleri

ama yüzü su olup akıyor
su olup akıyor su olup akıyor
ve suyun üstünde
milyonlarca top
milyonlarca top
ağları havalandıran
hepsi yusufun golleri
hepsi yusufun golleri
hepsi yusufun golleri

bugün yusufu
kuyudan çıkardı kervancılar
bu akşam yusufun babası
şükür yine sağ döndü kampa
bu akşam yusufun babası
gülerek girdi
çadırın kapısından içeri
kucağında bir kavun
iki somunla

Cahit Koytak / 22 Haziran 2008
"YOKSULLAR İÇİN TEZLER" Kitabı

eveeet 3_2 sonuç ...yenildik

Allah yanımızda değil mi artık...

fatih terim haketmediği başarıya ortak oldu.
onun kaprisleri ve şımarıklığı takımı böyle eksiklerle yalnız bıraktı,,
terim hariç tüm futbollcuları

Allah her zaman İman edenlerin yanındadır...
Görmek lazım...

her şerde bir hayır var diyorsunuz...

Sizce Almanya karşısında yenildik mi ?

Cidden yenildiğimizi mi düşünüyosunuz!

Almanya o sahada namusunu ve şerefini sattı, koskoca takımın futbolcuları resmen tiyatro oynadılar, neredeyse hezimete ugruyorlardı!

Bırakın kardeşler!

Biz o sahaya yedeklerle çıktık!

Karşı takım 11 değil 14 kişiydi sahada!!!!!

Evet...
Maymun ettik Almanlar'ı!


Selametle...

İyiki yenildik!!!

24 yaralının yanında 24 tanede ölü sayılması kaçınılmazdı!!

yarı finale çıkanca ortalığı savaş alanına çeviren gerizekalılar, finale çıkınca hiç kuşkusuz roket atarlardı!!

Müslüman din kardeşlerimiz kafileri öldürünce Allahu ekber demezler, çıtları çıkmaz, hatta İsrailli kafirleri öldüren mücahidlere bazı beyinsizler terörist der, Allah yolunda bir adım bile atmazlar, ama yarı finale çıkınca sanki kafire sıkar gibi şarjör boşaltırlar.

Allah bizim bilmediklerimizi bilir!!

Eğer bu başarıya layık olsaydık kazanırdık.

ama biz sevinmesini bile bilmiyoruz!!

iyiki yenildik diyorum. hiç bir başarı insan canından kıymetli olamaz!!

Başından beri birşey demiyim diyorum ama biraz fazla mı büyütüyoruz? Modern zamanın gladyoterleri arena da savaşıyor bizde kendimizden geçiyoruz.