zamanı böldüm uzaklarda, parçalara
ne kadarı bendendi, ne kadarı benimdi hatırlamıyorum şimdi.
o bölünmüş zamanlarda işte ben
özledim seni anne, özlemeyeceğimi sandığım zamanları anımsayıp bir de
gözyaşı döktüm avuçlarıma.

özledim seni anne, zaman akıp gidiyor bulutlara takılıp ve
böldüm onu parçalara
kimisinde ben uyudum sabahlara, kimisinde bana kek pişirdiğin günler uyandı.
gecenin erken indiği günlerde sokaklara
sen evdeydin, ben biryerlerde...
zamanı böldüm uzaklarda, parçalara
'anne' diye diye

siraze.net ten alıntıdır...

güzel bir paylaşım teşekkürler emeğinize sağlık..
zamanın ve sevdiğimiz şeylerin kıymetini elimizdeyken bilmeliyiz zamanı istesekte geri getiremeyeceğimiz için, içinde bulunduğumuz anı iyi ve güzel değerlendirmeli ve kıymetini bilmeliyiz..
selam ve duayla

teşekkürler elam kardeşim.zamanla daha manalı gelen ve beni ağlatacak olan

şiirlerden birisi olacak eminim...

<#thank#>

Ecmain olsun canlar...Tekrar gündeme getireyim dedim konuyu...

"Anne" dedim,
Büküldü boynum,
Sızladı yüreğim.

"Anne" dedim,
Katmerlendi özlemim,
Çünkü "anne",
Sen benim "annem"sin...

Elam Mnelam

Anne!...

Bir hisleniştir senin gözyaşın anam,
Hançer misali ruhumu yaralayan.
Her ne kadar hasretse de yüreğin,
Bir garip hüsran uğruna ağlama anam.

Ağlama Zambak kokulum,
Ağlama gönül okum,
Her inci yaşında yok olurum,
Ağlama sevgisine vurgun olduğum...
Ağlama...

Elam Mnelam
Eylül,2008

Anneciğim!
Evlatlar vardır başarılarını, zaferlerini yazarlar...
Sana yazacak bir başarım, bir ödülüm yok anne.
Keşke olsaydı da, seni sevindirebilseydim.
Keşke, benim de anneme yazacak, anlatacak başarılarım olsaydı.
Ama yok anne...

Sevdiğin, okşadığın saçlarıma aklar düştü anne.
İlk evvel saçlarım hayat mücadelesinde yenildi.
Düşmanlarım hep benden güçlü oldu anne.
Onların tahta kılıçları benim çelikten kılıcımı paramparça etti.
Onlar beni yenmek için ne senaryolar yazdı, ne iftiralar attılar.
Ben, ‘masumum’ bile diyemedim.
Düşmanlarıma hep yenildim anne.

Ve ne yazık ki, dostlarıma da... Dostlarım da beni hep yendi...
Ben onları dost bilirken onlar beni meydanlarda tuş ettiler.
Arkamda hep bir hançer yarası oldu anne.
Senin anlayacağın, dostlarım beni düşmanlarımdan daha beter etti!
Kahkahayı unuttum, tebessümle dost oldum.
Yüzümde acı bir tebessüm var şimdi.
Bahtıma yenildim anne!

Çocukluk yıllarımın özlemiyle seni aradım anne...
Senden daha şefkatlisini,
daha merhametlisini bulamayacağımı bilerek...
Her şey küçükken güzelmiş anne.
Şimdi büyüdüm ve yenilmeyi öğrendim anne.

Gülü çok sevdim, hele alını, pembesini...
Bahtıma hep beyazı düştü anne...
O çok sevdiğim güllerin, dikenlerine yenildim anne...
Açlığa-tokluğa, hastalığa-sağlığa, dosta-düşmana...
Hepsine ama hepsine yenildim...

Senin anlayacağın hayata yenildim anne...
Yenildim...

[Yazarı Bilinmiyor]

Dünyaya düşen ilk damlaydın sen,
Henüz kendimde oluşmamışken "ben",
Düşürmek istemesemde yüzünü yere,
Sen damlaydın düştün be annem...

Susmak tek çareydi,oldu kurtuluşum,
Yoksa olacaktın sen yaralı kuşum,
Gözyaşın benim ömür yokuşum,
Olabilseydi ömründe bir dokunuşum...

Nefestin camda buğulanan,
Devamlı korunmazsa kaybolan,
Verdiği sevgisine ihtiyaç duyulan,
Candan öte bir canan...

Bak yağmur dışarıda vuruyor cama,
Hızlanırken gece yetişiyor imdadıma
Şimdi yakın ama uzaksın yanıma,
Çare bulunmuyor derin sızılarıma...

Sen anlardın be annem ilk bakışta...
Sen saradın be annem ilk anlayışta...
Sen annem, 'ah'ım annem...
Kaçtığım kucaktın her saklanışta...

Şefkatin en güzeli "gül" hatrına,
Affet yavrunu annem...
'Gül'e meftun bülbül hatrına,
Affet yavrunu annem..

Elam Mnelam
2008,Eylül

ALINTI

Şefkatin en güzeli "gül" hatrına,
Affet yavrunu annem...
'Gül'e meftun bülbül hatrına,
Affet yavrunu annem..

Yüreğine sağlık elam...

Sağolasın <VİSAL> Canım..

Eline yuregine saglik elam tamda su gunlerimizde daha cok aradigimiz annemizin yoklugunu hatirlatan siirler olmus huzenlendirdin bizi

Sende sağolasın ayparcam..anne işte...

Bir kaç anne satırıda çok sevdiğim birinin kaleminden buraya dökülsün benim aracılığımla;

Duy beni anne,
Nedensiz hıçkırıklarımı duy ve tut ellerimi.
Sev beni anne..Hiç sevmediğin kadar çok sev beni.
Bırakma ayırma ellerini saçlarımdan,masum masum okşa anne.
Yüreğim bir odada mahkum kaldı düşüncelerime.
Sen "ben" oldun,ben sende kendimi buldum.
Bilinmeyenli bir denklemi çözdükçe kendime arttı hayretim,
Ben her şeye ilk sende sevindim.
Sende doğdum ölüme sende battım gündüze inat.
Sen gökkuşağı,ben delişmen kız,
Sen sakin dalgalar,ben hoyrat yakamoz..

Şimdilik küçük bir kısımını paylaştım bu güzel şiirin..Devamı belkide gelecek..

Elam hüzünlendirdin beni.... yüreğine sağlık...

_LeyaL_ Sağolasın Can!

EsLeMNa yüreğine sağlık ...İlhamın buralarda sanırım hiç gitmemesi duasıyla..:)Devamı gelsin..

Amine... Sümeyye'nin çığlığına ortak olan nisâ.

Amine... Fatıma'nın merhameti ile ağlayan nisâ.

Amine... Meryem'in kokusunu üstünde taşıyan nisâ.

Ruhu baharı tatmamış, saçları rüzgârla tanışmamış, dudakları tebessüme acıkmış dilber... Daha çocuk olamadan elliye ulaşmak mıydı, mutlulukla tanışmadan sancılarla yaşamak mıydı, vuslatsız hasretlere gebe kalmak mıydı kader?

Derdik ya; on sekizinde bir tazesin Amine, söylerdik ya; ipek, saçlarını kıskanır Amine, gülerdik ya; gülüşün güle ilhamdır Amine, susardık ya; bakışın şahine kederdir Amine, ağlardık ya; hançer bundan tatlıdır Amine. Sendik ya, seninleydik ya, beklerdik hatta özlerdik ya, kavuşurduk bazen sarılırdık ya, bizdik ayrıyken beraberdik ya... Amine! Evladım derdin ya, Amine! Öper, koklardın ya, Amine! Ben görmeden ağlardın ya...

Titreyen sesin titretiyor yüreği, şefkatin sarmalıyor bedeni, kokun gün oluyor geceye, düşler sen oluyor Amine... Ey gözlerinden katreler dökülen yorgun kadın, bu yaşlı gözler miydi hayallerimde göreceğim, bu yavaş adımlar mıydı can atarak bekleyeceğim, bu hasta beden miydi gitmemesi için her ân dileneceğim, sen miydin genç yaşımda sevginle dilleneceğim, sen miydin kimseler görmeden göz yaşı dökeceğim, söyle Amine!.. sen miydin yaşarken yüreğimi düğümleyeceğim?.. Çocuk kalmak vardı mutsuz kadın, oynamak vardı beraber, ip atlamak hatta evcilik oynamak, oyunda bile olsa 'anne' olman vardı, tutman vardı ellerimi, taştan yemekler pişirmen, oyuncaktan olsa da bir bebeği sevmen, gülmen vardı yalnız kadın, bir kez olsa da içten gülmen, unutmak vardı her şeyi, böyle kalmak, güzel kalmak ve mutlu uyanmak...

An! ne ki?.. Anne?

An! ne ki?.. Amine?

Sen mi, ben mi, biz mi?

Şimdi uyu sevgili, şimdi en güzel anneye, bir güzel evlat vakti...

Unutmadan; 'ben ölmeden ölmek yok!' hani düşlerde anlaştığımız gibi...

[Mahmut Sayar]

Allah Razı olsun...
Çok güzel bi yazı
Yazanın yüreğine Sizinde Ellerinize Sağlık