Kaybetmek sadece iki kelimenin birleşmesiyle oluşmuş tek bir bağ içinizi sıkan. Düşüncenizi düğüm düğüm yapan.
Kaybetmek, kayıp, kayboluş türetin istediğiniz kadar cümle. Hepsi tek bir kapıya çıkıyor. Size ait olanın yok olması, eliniz altından kayıp gitmesi.
Daha anlatsak uzar gider. Ama yine de sonuç yok. Hep bir hüzün kalır sadece geriye. Kaybettiğinizden geriye kalan...
Kaybettim...
Silindi aynadaki çehren göremeyeceğim bir daha
Solgun bir gül oldu benliğim
Ama kalacak sevgin daima
Kalbimde bir handa
Evet, kayboluş bittirmeyecek sevginizi. Öyle de olmalı zaten. Başarmak gerek bunu. Arkasından sadece ''neydi kaybetmek?''
Diyebilmelisiniz. Görüntüsünü kaybedebilirsiniz. Ama ruhu sizinle olmalı. Anarak davette bulunmalısınız kaybettiğinize.
Ki hüzün pençelerini geçirmesin size.
Yağmurlu bir sonbahar gününde
Kaybettim değer verdiklerimi
Yürürken sokakta kendi kendime
Duşundum tebessümle sevdiklerimi
Yağmuru her hissedişimde
Arttı hüznüm ve mutluluğum ayni anda
Biliyorum kaybolanların gittikleri yerde
Var kavuşmanın sevinci yaramana
Evet, kaybettik, hüzünlüyüz ama ayni anda da sevinçliyiz. Olmalıyız. Çünkü kayboluşları sadece bizedir.
Onlar gerçekliğe ulaşmıştır. Yok, oluşları onları var etmiş, bizi yalnızlığa bırakmıştır.
Her şeye rağmen yalnızlık kötüdür, kötü olmak kötüdür, kaybetmek kötüdür. Üzücüdür bunlar.
Ayni anda hem üzülmek hem mutlu olmak insani karmakarışık yapar. İfadeler zorlaşır anlatamazsınız.
Koruyamazsınız değerleri. İste bende anlatamıyorum bu yüzden. Galiba kullanacağım kelimeleri de kaybediyorum.
Hayatta kaybedenlerden olmamanız dileğiyle...
Elam mnelam
