Öğrencilerinin hemen hepsinin son bir yıl içinde yakınlarına oturup bir kaç satır karalamadıklarını işitince şaşkınlığını gizleyemeyen öğretmen, e-mail gönderme ve telefon açma yoluyla dost ve sevdikleriyle irtibatını devam ettirdiklerini söyleyen öğrencilerin kendilerini temize çıkarma gayretlerini sezmede gecikmemişti. Internet ve telefon gibi teknoloji ürünü haberleşme vasıtlarının son derece yaygın bir şekilde kullanılmasına rağmen, oturup mektup yazmanın lüzumuna vurgu yapan öğretmenin konuya yaklaşımı dikkatimi çekmişti. Bir çoğumuzun düşüncesiyle paralellik gösteren bu yaklaşımın dikkatimi çekmesinde iki sebeb vardı: İlki, O öğretmenin yabancı bir kültürün mensubu olması, diğeri de teknik ve teknolojinin sağladığı kolaylıklara rağmen klasik tarzda yazışma faaliyetini sürdürmesi. Bir üçüncüsünü eklemek gerekirse –konuyla alakalı ihmalimi itirafla beraber- benim de onunla aynı düşünceyi paylaşmam. Benzeri bir yaklaşımın sahibi bir çok insanın mevcudiyetinden ötürü diyebilirim ki; yaşadığımız şu dönem itibarıyla klasik tarzda yazılan mektuplar, aleyinde birleşmiş gibi duran her türlü teknik gelişmeye karşın hayatiyetini devam ettirmektedir.

İçinde yaşadığımız asrın telefon ve e-mail gibi yaygın iletişim vasıtalarının geleneksel yazışma şeklini tamamen ortadan kaldıramamasının konumuzu ilgilendirmeyenleri de dahil bir çok yönü var: Henüz her evin internetle tanışma fırsatı bulamaması, bunun yanında fırsat bulabildiği halde bazı mahzurlardan ötürü tercih etmemesi, yine telefonla uzun uzun konuşmanın hem masraflı olması –özellikle uzak mesafelerden- hem de açık açık konuşmanın ufak tefek riskler taşıması gibi yönler konumuz harici olan hususlar. Konumuzu ilgilendiren yönlere gelince; telefon hattında buluşma her ne kadar yakından bir söyleşi fırsatı sunsa da bütün his ve düşünceleri aktarmada yeterli olmuyor.. çoğunlukla ya dost veya sevgiliyle sanal alemde bile olsa biraraya gelmenin heyecanına veya ondan uzakta bulunmanın hasret ve hicranından kaynaklanan hissiyata mağlup düşülüyor. E-maile gelince; genel planda yazıya getirdiği bir çok kolaylıklardan ötürü bilgisayar ortamı, tartışmasız bir cazibeye sahip. Yazılarını halen bazı mecburi sebeplerden ötürü kalemiyle yazan yazarlar müstesna –ki onlar da bu teknik ortamın elverişliliğine karşı değildir- hiç kimse, günümüzde teknolojinin nimetlerinden istifade etmede kusur göstermiyor. Bununla birlikte bilgisayar ortamından yazıp gönderilen mektuplarda ne yazanın simasını aksettiren yazı üslubuna ait hususiyetlerin, ne de gönüldeki sevgi çağlayanından buhar olup gözde buğulaşarak ince ince satır aralarına damlayan gözyaşlarının izlerini görmek mümkün.

Dostluk ve sevgi dolu ifadelerle süslü el yazısı mahsulü bir mektubu okurken, zannediyorum her insan aynı hissiyata kapılır. Az evvel bazı dezavantajlarına işaret etmeye çalıştığım teknolojik yollu yazışmaların aksine, simasında dost veya sevgilinin çehresi hayale konuk oluverir yazının.. kıvrımları adeta dile gelir de sevgiliyle söyleşi fırsatı sunar.. hayalin desteğiyle de olsa sevgilinin çehresi ve söyleşisini böyle bir yazı zemininde okuyucusuna sunduğu için el yazısı mektuplar hayli ihtiram görür.. hatta bazılarınca basit kağıt içindeki o elyazısı, dost veya sevgiliden kopup gelen bir parça olması sebebiyle öpülür, koklanır ve saklanır. Yer yer çıkartılıp tekrar tekrar okunduğu bile olur.

İçinde yoğrulduğu kültürün ismi ne olursa olsun, insani özelliklerin ortak paydasında bulunmanın bir gereği olarak el yazısıyla his ve düşünceleri yazıya dökme mevcut telekomünikasyon vasıtalarının hükmediciliğine rağmen halen varlığını sürdürüyor olsa da daha ileri teknik ve teknolojik imkanların istilasına uğrayacak geleceğin dünyasında durumun nasıl olacağını kestirmek çok da güç değil. Halihazırdaki ses ve görüntü eşliğinde interaktif görüşme imkanına sahip olan insanların sayısı henüz az. Gelecekte ise, ele kalemi alarak oturup içimizi şerhederek sevdiklerimizle hasbihal etme düşüncesinden bizi tamamıyla alıkoyacak ölçüde önümüze sereceği alternatifleriyle böyle bir halleşme ortamı sıradan bir hal alacak gibi gözüküyor. Klasik olan bir çok şeyin modernizasyona uğrayacağı muhtemel böyle bir dünyada kalem-kağıdın eskisi gibi aktif rol oynayacağını düşünme fazladan ve gereksiz bir iyimserlik olacaktır. Bu gün ise kendi zamanının çocuğu olan ve geleneksellik mührünü taşıyan bir çok şeyle münasebetini devam ettiren bizlerin hala oturup üç-beş satır karalama şansı bulunuyor.

Peki “En son ne zaman bir yakınınıza elyazısıyla bir mektup yazdınız?” sorusuna ya siz muhatab olsaydınız cevabınız nasıl olurdu? İlk anda makul gibi görünen bir kısım bahaneler arkasına sığınarak mektup yazmamalarının gerekçelerini öne süren o öğrenciler gibi mi davranırdınız yoksa...

hayır böyle bir bahanem olmazdı.söylediklerinize katılmakla beraber mektubu asla ve asla azımsamam.birine mektup yazmayıda almayıda çok severim.hatta renkli parşömenlerle,simli iplerle kendi ellerimle yapmış olduğum bir mektupluğum bile var.en son bir ay önce sevdiğime el yazımla ve resimlerle bir mektup göndermiştim.ve devamda edeceğim inşallah.
bu konuya dağinmeniz çok güzel olmuş.teşekkürler...