hanı insan bazen yanında arar sevdıgını..
sıkıldıkca yüregı cosmak ıcın arar svdıgını.
kaybolurken umutları kır cıcegının,
taze kalmak ıcın yagmura yalvarmak gıbı.

susuz kaldım cogu kez ve aççç..
sonunu düsündüm avundum hep.
açlıktan bıtkın oldugum anlarda,
sabırla yolumu çizdim hep.....

bılıyordum çünkü en ufak bır isyanda bıle
günahlara batacagımı ve kaybedecegımı hayatın..
anlık ve basıt durumlarda küfüre savrulup
perişan edecegımı ebedi hayatımı...


oysa görüyorum hayatımda asi insanları..
en ufak olaylrda isyanlarını...
düşünüyorumda ben hiçmi bılmıyorllar yaradanı..
ebedı hayatlarını nasıl harcadıklarını.....

yarın gıdınce musalla tasına ey nefıs,,
ısyan etttıren sana bulunurmu yanında...
azrail gelıpte basucuna kondugunda,
eyvahlar ne care,kım kurtarır senı ondan..

namazını kılardın evet ama,,,
yüregin kin dolu ve EDEPSIZ dahada...
sevgıyı barındıramadın kalbınde hep yara,
mümin sevgısız kalırmı, yazıklar olsun sanA..


ışte geldın musalla taşına ,,
gördün bakmıyorlar hiç gözyaslarına..
hayatta rahat degıldın dedılermı sana ,,
gel dıyecekler götürelım senı rahatlıga..
azaba cekerken senı en sonunda,
söylede putlarına kurtarsın senı ordan..