Ben kelimeleri, bedenimin ihtiyaçları için kullandım hep;
üşüdüm...acıktım...yoruldum...
Ruhumun ihtiyaçlarına gözlerim yetti;
baktım...gördüm...hissettim...yaşadım…
Mesela.; yeşil mutluluk oldu... mavi huzur...güneşte sevgi…
Yüreğiminkiler içinse varlığımı kullandım;
yetmedi...anladım ki yüreğime yetemiyorum…
Bu yüzden, kelimelerdeki zayıflığım...
Sırf bu yüzden, gözlere olan merakım...
Ve bu yüzden, çekinmeden ortaya koyuşum varlığımı;
cüretkarca...
Hayır cesaret değil cüretkarlığımın nedeni...
Altı, belki de beş yaşında yaptım ben bu sözleşmeyi, yüreğimle..
Benimkisi sadece ahde vefa ...

<#thank#>

anladımki yüreğime yetemiyorum...

sanki beni anlatmışsın,,mı acaba...