Futbolun bu kadar yaygınlaşmasında dünya ekonomisini yönlendiren güçlerin büyük rolü olduğu, derin kavrayış sahiplerinin malumlarıdır. Çağımızda müzik, sinema, spor, sanat ve benzeri alanlarda kitlesel tüketimin çılgınca kamçılandığı ve buralardan müthiş gelirlerin elde edildiği, bir başka ifadeyle rantların sağlandığı da ortadadır.
Gelir dağılımındaki adaletsizlik, hayat pahalılığı, işsizlik, işkence, insan hakları ihlalleri ve benzeri sorunlar karşısında kitlelere narkoz etkisi yapan futbol, diğer spor dallarına oranla çok daha iyi bir iş görmektedir. Futbol maçları, milyonlarca seyirciyi televizyon karşısında toplamakta, spor toto ve loto gibi müşterek bahisler ise, toplumun büyük bir kesimini küçük avuntularla oyalamaktadır.
Kitlesel bilincin oluşumuna geçici katkılar sağlayan futbola gösterilen bu duyarlılık, dîne, eğitime ve toplumun diğer meselelerine maalesef gösterilmemektedir. Oysa toplumları bir arada tutan en önemli temel dinamiklerden biri de dindir. Bu gerçeği yok saymak veya görmezden gelmek mümkün değildir. Dünya ve ahiret mutluluğunu sağlayan dînin doğru anlaşılması ve yaşanmasına gereken önem verilmezken, futbola bu derecede aşırı bir düşkünlük gösterilmesi bir hayli düşündürücü ve anlamlıdır. Kanaatimizce bu konuda da insanlar duygularının esiri olmakta, tembelliğe bilerek ve isteyerek razı olmaktadırlar.
Stadyumlarda yapılan maçların, verilen dev konserlerin kahramanlarının zaman içerisinde medya tarafından ilahlaştırılması(!) fevkalade yanlıştır. Bu starların toplum üzerinde heyecan uyandırmak maksadıyla sahte bir kutsallığa büründürülerek putlaştırılması çok büyük bir hatadır. Zira bu “kahramanların” (!) çoğunluğunun yetişen genç nesiller için gerçek anlamda model şahsiyetler olamadıkları anlaşılmaktadır. Nitekim onların medyaya yansıyan özel hayatları, çarpık ilişkileri ve ortaya dökülen iğrenç görüntüleri bu kanaatimizi desteklemektedir. Küçük yaştaki genç kız ve erkeklerin, özellikle cinsel içerikli klipler ve müzik parçalarıyla beyinleri yıkanırken, bu sahte ilahlara dokunabilmek için birbirleriyle yarıştıklarını ve bağrışarak ağlaştıklarını televizyonlardan seyrederken endişelenmemek mümkün değildir.
Beyinleri adetâ uyuşturulan ve yanlış yönlendirmelere açık hale getirilen bu gençlerin dînî, millî ve kültürel değerlerimizin korunup kollanmasında duyarlı hale getirilmeleri için ciddi çabalar sarf edilmesi gerektiği ortadadır. Zira bu tür çılgınlıkların manevî ve ahlâkî değerleri dinamitlediği ve nesiller arasındaki uçurumları daha da artırdığı istatistiklerden anlaşılmaktadır.
Günümüzde konser ve futbol maçları için stadyumları tıklım tıklım dolduran insanlar, tabir caizse çağın modern ayinlerinin yapıldığı tapınaklar konumuna getirilen bu mekanlarda geçici rahatlamalar yaşamakta, eğlendiklerini düşünmekte ve zamanlarını katlettikten sonra buralardan ayrılmaktadırlar.
Şu hususun altını çizmekte yarar olduğunu düşünüyorum. Pek tabiîdir ki, futbol bir dünya gerçeğidir ve insanlar bu spor dalına müthiş bir ilgi duymaktadırlar. Bunu görmezden gelmek doğru değildir. Ancak; spor olsun diye değil, seyredilen futbolun kazandırdıkları ve kaybettirdiklerinin de mutlaka bir hesabının yapılması gerekmektedir. Bu hesabı ise futbol izlemeye kendisini mahkum hisseden, buna ilgi duyan bireylerin kendilerinin yapmaları daha mantıklı olacaktır. Ayrıca futbol fanatiklerinin de kendilerine şu soruları sormaları ve cevapları üzerinde düşünmeleri sanırım uygun olacaktır.
“Acaba futbolun bu denli esiri olmam hayatıma ne gibi olumlu veya olumsuz anlamda katkılar sağlamaktadır?”
“Son düdük çalıp maç bittiğinde, ölüm gelip ebedî olan ahiret hayatı başladığında, acaba ben kazananlardan mı olacağım, yoksa kaybedenlerden mi?”
“Tuttuğum takım yenildiğinde ağladığım gibi, son pişmanlığın fayda etmediği o günde günahlarımın çokluğu nedeniyle gözyaşı döküp ağlamam[1] bana bir fayda sağlayacak mı?”
Sonuç olarak belirtmek gerekirse bu soruları çoğaltmamız elbette mümkündür. Fakat şunu tekrar ifade edelim ki, toplum olarak futbola olan bu aşırı düşkünlük sakın bizleri Allah’ı anmaktan,[2] O’na hakîkî manada kulluk etmekten[3] ve ahireti unutmaktan[4] alıkoymasın!!!
Bütün dostlara selam ve dualarımla...
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Furkân, 25/27-29. “O gün ki, (vaktiyle) haksızlığı kendisine yol edinmiş olan kişi ellerini kemirip, “Ah n’olurdu, rasûlün göstermiş olduğu yolu tutmuş olsaydım!” diyecek, “Vah bana, n’olurdu falancayı kendime dost edinmeseydim!” Gerçekte bana uyarıcı, hatırlatıcı mesaj geldikten sonra, beni (Allah’ı) hatırlamaktan o uzaklaştırdı!” Zaten, şeytan (işte böyle) yalnız ve çaresiz bırakır insanı.”; Hakkâ, 69/25-29. “Sicili sol eline tutuşturulana gelince, “eyvah!” diye feryad edecek, “keşke sicilim bana gösterilmeseydi, ve (keşke) şu hesabımı görmemiş olsaydım! Keşke bu (ölümüm) benim sonum olsaydı! (Şimdiye kadar ) sahip olduğum şeylerin bana hiçbir faydası olmadı, (ve) bütün tartışma ve karşı koyma gücüm elimden kayıp gitti!”; Nebe, 78/40. “Biz yakın bir azap ile sizi uyardık. O gün insan ileri için yapıp ettiklerini (açıkça) görecek ve hakikati inkar eden: “Eyvah keşke toprak olsaydım!” diyecektir.
[2] Âl-i İmrân, 3/41, 191; A’râf, 7/205; Kehf, 18/24; Ankebût, 29/45; Ahzab, 33/41; Zuhruf, 43/36; Cum’a, 62/10; Cin, 72/17; İnsan, 76/25.
[3] Haşr, 59/19. “Allah’tan habersiz olan (unutan), bu nedenle Allah’ın da kendileri (için neyin iyi olduğu)ndan habersiz bıraktıkları gibi olmayın! (Çünkü) onlar gerçekten sapmış olanlardır!”; Münâfikûn, 63/9. “Siz ey inama ermiş olanlar! Malınızın, mülkünüzün veya çocuklarınızın sizi Allah’ı anmaktan alıkoymasına izin vermeyin! Çünkü böyle davranan herkes ziyana uğrayanlardan olur.”
[4] A’râf, 7/51-52. “O kimseler ki, dünya hayatına kapılıp eğlenceyi ve geçici zevkleri dinleri haline getirmişlerdi” diye karşılık verecekler. (Ve Allah:) “Onlar bu hesap gününün gelip çatacağını nasıl göz ardı edip unuttular ve ayetlerimizi nasıl inkar ettilerse, biz de bugün onları öyle göz ardı edeceğiz” diyecek, “çünkü biz, gerçekten de onlara, inanacak toplum için bir doğru yol, içinde bilgiye dayalı ayrıntılı açıklamalarda bulunduğumuz bir kitap ulaştırmıştık.”; Secde, 32/14. “(O gün onlara şöyle diyeceğiz:) Bu güne kavuşmayı unutmanızın cezasını şimdi tadın bakalım! Doğrusu biz de sizi unuttuk; yaptıklarınızdan ötürü ebedî azabı tadın!”; Sâ’d, 38/26. “…Allah yolundan sapanları ise, hesap günün unuttuklarından dolayı şiddetli bir azap bekler!”; Câsiye, 45/34. “Denilir ki: Bu güne kavuşacağınızı unuttuğunuz gibi biz de bugün sizi unuturuz. Yeriniz ateştir, yardımcılarınız da yoktur!”
