Unutmalar Koridoru
Unutmak!
Vazgeçmek bir zamanlar her şeyin olandan, bir yana bırakmak
‘’Elveda!’’demeyi bile çok görerek belki de çekip gitmek…
Unutmak, artık ayrı olmak, dönme isteğini yaşamamak,
Bir yenideni daha yaşama arzusunu, benin biz oluşunu izlemeye mecalsiz kalmak…
Unutmak ayrı düşmek…
Bir gün gelip çatıyor da feda edilmeye değer olan, çok gerilerde kalıyor,
Bir zamanlar çok sevilenin payına şimdi bir tebessüm düşüyor.
Unutmadım ben! Dediğimiz an ilk sinyalini veriyoruz silinen hatıraların.
Unutmamak için tozlu defterleri açıyor, üflüyorsun biraz.
Bir zamanlar vazgeçtiklerimize olan özlem, eskilerden bir parça aratıyor bize.
İsyan ediyor kalbim, hep olacak dediklerimin tozlu sayfalardaki hallerine.
Unutmadım ki! Diyor bir ses içimden, sadece biraz vefasız davrandım.
Sonra aynı ses kendine cevap veriyor.
‘’Vefasızlık zaten unutmaktan değil mi?’’
Ayrılık hiç olmasa diyorum, unutmalar da olmaz.
Sonra neyse diyorum, hadi git benim payıma düşen gibi senden, başkasının yanına git..
Yaslanacak omuzu ol onun…
ESLEMNA

