YalnIzLIgIn dudagIndaki tebessum..
Hüznün o en gri yerinde yasadIm seni.
Orda hep basI egik umutlar vardI
Çölün derin sularI kadar imkansIzdI gözlerin,
Alabildigine sIgdIrdIm içime o amansIz yalnIzLIgI,
Çünkü orda yIllarIm vardI...
Oysa zaman dedigin neydi ki?
O geçmek bilmeyen gecelerin kuytulugunu yutan zaman
Seni bana getirmedi.
Öyle çok bekledim ki seni...
Sonunda içimdeki sen tükendi.
Ve anladIm ki sen,
Denizde yanan atesler kadar zamansIz
YalnIzlIgIn dudagIndaki tebessüm kadar imkansIzsIn...
