Yavuz Sultan Selim han zamanında, İran şahı kıymetli mücevherlerle süslü > bir sandık hediye gönderiyor. Sandık açılıyor. İçinden çeşit çeşit değerli > > taşlar, kıymetli atlas, kadife kumaşlar çıkıyor. Fakat bir de pis bir koku > > yayılıyor. Dehşet bir koku, herkes burnunu tıkıyor.
Neyse en alttaki > bohçadan insan pisliği çıkıyooooor.. Yani Osmanlıya acayip bir hakaret! > Cihan padişahı emir veriyor, herkes düşünsün, buna ince bir şekilde cevap > vermemiz gerekir. Ve cihan padişahı yine çözümü kendisi buluyor. Aynı > şekilde değerli mücevher ve kumaşlarla süslü bir sandık hazırlatıyor. > İçine o zamanın Osmanlı İstanbul'unda imal edilen gül kokulu en nadide > lokumlardan bir kutu hazırlatıyor, en altına da küçük bir pusula ve bir > satır yazı. Gönderiyor. Şah sandığı açıyor. > Açtıkça güzel bir koku ve en altta bir kutu lokum. > Anlam veremiyorlar tabii. Bizim elçi yiyor önce, sonra oradakilere ikram > ediyor. > Kutunun içindeki pusulayı Şah okuyor: Herkes yediğinden ikram eder!!!!!!!

padisahim sen cok yasa

Ayar vermekte üstümüze yoktur efem